Aramızdan zamansız ayrılışını Kurban Bayramı arifesinde büyük bir üzüntü ile öğrendim.
Memleketimden kilometrelerce uzakta, dostlara hasret bir şekilde vatani görevimi yaparken aldığım bu haber beni derinden etkiledi.
Ali İzzet’e telefonda hangi cümleleri kuracağımı bilemedim. Sonra Oğuzhan’la görüşmemizde yine seni andık.
“Allah seni bizden daha çok sevdi” cümlesinden başka bir şey demek gelmedi aklımıza.
Oysa ne de güzel gülerdin hayata. Polisliği kazandığını da yenice öğrenmiştim. Geçenlerde Mehmet’i aradığımda da mülakatı beklediğinizi anımsıyorum.
Harmandemirci İlköğretim Okulunda ücretli öğretmenlik yaparken İlker’le ikimizi eve davet edişini unutamıyorum. Bizi traktöre bindirip bahçelerce uzanan kirazları gezdirişini ve Kozağacı Yöresi’nin zenginliğini konuştuğumuz günleri hatırlıyorum tekrar.
Mahalle ve çocukluk arkadaşım Abdullah… Ölümü sana hiç yakıştıramadım. Ama biliyorum ki cennetin en güzel yerinden izleyeceksin bizi. Çünkü kimseyle kötü söze bile girmişliğin yoktur.
Askere gitmeden önce bizle vedalaşman ve yediğimiz yemek aklımdan çıkmayacak. Evinizin etrafındaki yeni fidanları gösterirken ne de umutlu bakıyordun geleceğe… Daha bu yaz Kozağacı Şenliğinde beraber değil miydik? Sen değil miydin bize gözlemelerin en güzelini seçen ve bize misafirperverliğin en güzelini sunan…
Şimdi Aydın ağabeyin çektiği fotoğrafımıza bakıyorum. Sağımda sen solumda Oğuzhan…
Güzel insan… Dualarımız seninle… Hakkını helal et kardeşim.
Benzer yazılar: bulunamadı.
1 yorum
hasan diyor ki:
09:49 de 08 Ocak 2011 (UTC 2)
allah rahmet eylesin hemşerimize